Het pakje voor nummer 12

Wie is wie

• Lena: woont alleen in een kleine flat in Amersfoort. Ze werkt thuis.
• Samir: de buurman van Lena, op nummer 12. Hij is vier jaar geleden uit Syrië naar Nederland gekomen.
• Tim: de bezorger. Hij bezorgt elke dag pakjes in de straat.

Tekst

Het was al het zesde pakje deze maand, en het was weer niet voor Lena. Het was voor de man die naast haar woonde, op nummer 12. ‘Hij doet weer niet open,’ zei Tim, de bezorger, terwijl hij haar de doos gaf. ‘Gelukkig bent u altijd thuis.’

Dat was waar. Lena werkte thuis, aan de keukentafel. Sinds haar scheiding woonde ze alleen in een kleine flat in Amersfoort. Tim liep al naar zijn busje, maar hij draaide zich nog even om. ‘Ik ben de enige die hier ooit aanbelt, hè?’ Hij lachte.

Lena lachte ook, iets te lang. Toen hij weg was, keek ze naar de doos. Er stond een foto van een lamp op, en een naam: Samir.

’s Avonds bracht ze de lamp naar nummer 12, zoals altijd. Samir was ongeveer even oud als zij. ‘Dank u wel, mevrouw,’ zei hij. Hij glimlachte en deed de deur meteen weer dicht.

In de weken daarna kwamen er nog meer pakjes voor Samir, zoals een kilo vogelzaad. Elke keer belde Tim bij Lena aan, en elke keer bracht ze het pakje naar nummer 12. ‘Dank u wel, mevrouw.’ Een glimlach, en de deur ging dicht.

Maar Lena wist dat Samir gewoon thuis was. Door de muur hoorde ze de hele dag zijn radio, met Arabische muziek en het Nederlandse nieuws. Waarom deed hij dan niet open als Tim aanbelde?

Op een dinsdag kwam er een schaakspel. Lena had het die dag erg druk. Ze bracht de doos snel naar nummer 12. Samir keek eerst naar de doos en toen naar haar. ‘Weer een pakje,’ zei Lena kort. Hij bleef nog even in de deur staan, maar zij liep al terug naar haar eigen deur.

Die avond schreef ze op een briefje: ‘Ik ben geen postkantoor.’ Ze was zo boos dat ze het meteen op de deur van nummer 12 plakte.

Het hielp. Vanaf de volgende dag zag Lena door haar raam hoe Samir meteen opendeed voor Tim. Een hele week belde er niemand bij haar aan.

Het werd zo stil in de flat dat ze de klok in de keuken hoorde. Achter de muur speelde de radio van Samir gewoon verder. Elke ochtend om tien uur keek Lena op van haar laptop. Dan kwam Tim meestal.

Op donderdag ging haar bel. Ze stond zo snel op dat haar stoel omviel. Maar het was een jongen met een pizza. ‘Sorry, mevrouw,’ zei hij. ‘Verkeerde deur.’

Vroeger, toen ze nog getrouwd was, kwamen er elk weekend vrienden op bezoek. Maar het waren eigenlijk de vrienden van haar ex-man. Na de scheiding waren ze bij hem gebleven. Lena zette haar stoel weer recht en werkte verder.

Op zaterdag belde ze zelf aan bij nummer 12. Ze wist niet goed wat ze wilde: sorry zeggen, of boos zijn. Samir deed open, en achter hem speelde de radio.

‘Waarom deed u eerst nooit open voor Tim?’ vroeg Lena. ‘U was gewoon thuis. Ik hoorde uw radio.’

Samir zette de radio uit en keek even naar zijn handen, voordat hij antwoord gaf. ‘Ik deed het expres,’ zei hij langzaam. ‘Vanuit mijn keuken zie ik uw deur.’ Hij was even stil.

‘U kreeg nooit bezoek.’

Lena dacht aan het grapje van Tim: ‘Ik ben de enige die hier ooit aanbelt, hè?’ Deze keer lachte ze niet.

‘Zelf aanbellen durfde ik niet,’ zei Samir. ‘Dus liet ik Tim bij u aanbellen. Dan kwam er tenminste iemand die goedemorgen tegen u zei. Maar toen kwam uw briefje, en ik dacht dat u boos was. Dus ben ik ermee gestopt.’

‘En het vogelzaad?’ vroeg Lena.

‘Voor de vogels op mijn balkon. Die zijn heel blij met u.’

‘En het schaakspel?’

‘Dat was voor u.’ Samir glimlachte een beetje. ‘Ik wilde u vragen: kunt u schaken? Maar u zei alleen: “Weer een pakje.”’

Op zondag belde Lena weer aan bij nummer 12. Ze had geen pakje bij zich, maar twee bekers koffie. Samir keek naar de koffie en toen naar Lena. Hij zei niets, maar hij liep naar binnen en haalde het schaakspel.

‘Ik kan niet schaken,’ zei Lena.

‘Ik ook niet,’ zei Samir. ‘Dan hebben we veel zondagen nodig.’