Dracula, hoofdstuk 1: Weet u welke dag het is?

Wie is wie

• Jonathan Harker: een jonge Engelsman. Hij werkt voor een advocaat in Londen.
• Mina: de verloofde van Jonathan. Ze woont in Engeland.
• De oude vrouw: de vrouw van de eigenaar van het hotel in Bistritz.
• De koetsier van de postkoets: hij rijdt de postkoets van Bistritz naar de Borgopas.
• De koetsier van de zwarte koets: hij haalt Jonathan op bij de Borgopas. Hij is lang en heeft een grote zwarte hoed. Je ziet zijn gezicht niet.
• Graaf Dracula: een rijke graaf in Transsylvanië. Hij koopt een oud huis bij Londen.

Namen

• Transsylvanië: een gebied in het oosten van Europa, in de bergen. Nu hoort het bij Roemenië.
• De Karpaten: hoge bergen in het oosten van Europa.
• Bistritz: een kleine stad in Transsylvanië.
• De Borgopas: een hoge weg over de Karpaten.
• Sint-Joris: een heilige van de kerk. In die tijd was zijn dag in Transsylvanië op 5 mei.

Dagboek van Jonathan Harker, 4 mei, Bistritz

‘Moet u gaan? O, jonge meneer, moet u echt gaan?’

Dat vroeg de oude vrouw een uur geleden, en haar handen trilden. Ze is de vrouw van de eigenaar van het hotel.

Gisteren ben ik in Bistritz aangekomen. In het hotel wachtte een brief van graaf Dracula op mij:

‘Welkom in de Karpaten. Ik wacht op u. Morgen gaat de postkoets naar de Borgopas, en daar wacht mijn eigen koets op u. Uw vriend, Dracula.’

Vanochtend heb ik de eigenaar gevraagd: ‘Wie is graaf Dracula?’ De man en zijn vrouw keken elkaar bang aan, sloegen een kruis en zeiden niets meer. Maar een uur geleden kwam de vrouw naar mijn kamer.

‘Weet u welke dag het is?’ vroeg ze.

‘Het is 4 mei.’

‘Ja, ja, dat weet ik. Maar weet u wat voor dag het is?’ Ik begreep het niet.

‘Vannacht is de nacht voor Sint-Joris. Om twaalf uur krijgt het kwaad de macht. Weet u wel waar u heen gaat? En wat daar op u wacht?’

Ze viel op haar knieën en zei: ‘Ga niet. Wacht een paar dagen, alstublieft.’

Ik hielp haar omhoog en zei: ‘Dank u, maar ik moet gaan. Het is mijn werk.’

Ik werk voor een advocaat in Londen. Omdat de graaf een oud huis bij Londen koopt, breng ik hem de papieren. Thuis wacht Mina, mijn verloofde.

Toen nam de vrouw haar kruisje van haar nek en hing het om mijn nek. ‘Draag het. Doe het voor uw moeder,’ zei ze zacht.

Het is bijgeloof, denk ik. Maar ik voel me niet rustig, en ik draag het kruisje nog.

Ik schrijf dit in mijn dagboek, omdat de postkoets te laat is. Mina, misschien komt dit boek ooit bij jou aan, en ik niet. Dag, lieve Mina. Daar komt de postkoets!

Dagboek van Jonathan Harker, 5 mei, het kasteel

Het is ochtend, maar ik kan niet slapen. Ik schrijf nu op wat er vannacht is gebeurd.

Het begon bij het hotel. Voor de deur stonden veel mensen die over mij praatten. Ik hoorde steeds dezelfde woorden. Toen ik ze in mijn woordenboek vond, werd ik bang: duivel, hel, heks, weerwolf, vampier. Gelukkig had de oude vrouw me eerder die dag haar kruisje gegeven.

Terwijl ik in de postkoets stapte, staken de mensen twee vingers naar mij uit. ‘Tegen het boze oog,’ zei een man die naast mij zat.

Het werd donker, en de koetsier van de postkoets reed snel door een groot bos. Bij de Borgopas stopte de postkoets, maar er was niemand. De koetsier keek op zijn horloge en zei zacht: ‘We zijn een uur te vroeg.’

‘Er is geen koets voor u,’ zei hij, en hij leek blij. ‘Rijd maar mee naar het volgende dorp.’

Toen hoorden we paarden, en uit het donker kwam een zwarte koets met vier zwarte paarden. De nieuwe koetsier was een lange man met een grote zwarte hoed. Zijn gezicht zag ik niet, alleen zijn ogen, die in het lamplicht rood leken.

‘Je bent vannacht vroeg, mijn vriend,’ zei hij tegen de andere koetsier. ‘Maar ik weet alles, en mijn paarden zijn snel.’

Iemand in de postkoets fluisterde: ‘De doden rijden snel.’ De nieuwe koetsier hoorde het. Toen hij lachte, zag ik ook zijn mond: rode lippen en scherpe witte tanden.

Hij hielp me in zijn koets, met een hand die zo sterk was als staal. ‘De nacht is koud,’ zei hij. ‘Ik zorg goed voor u, want dat wil mijn meester, de graaf.’

Toen ik op mijn horloge keek, was het bijna twaalf uur. Ik dacht aan de oude vrouw. Ergens in het bos huilde een wolf, toen nog een, en nog een.

Soms brandde er een blauwe vlam tussen de bomen. Dan stopte de koetsier en liep hij naar de vlam. Toen hij een keer tussen mij en de vlam stond, zag ik het licht door hem heen.

Weer stopte de koets, en de koetsier was weg. De maan scheen, en toen zag ik ze. Wolven, overal. Ze stonden in een kring om de koets, met witte tanden en rode tongen.

De paarden trilden, maar de wolven waren stil. Dat was erger dan het huilen. Ik riep de koetsier en sloeg op de deur, maar de wolven kwamen dichterbij.

Opeens stond de koetsier daar, midden tussen de wolven. Hij stak zijn arm omhoog en riep iets, hard en kort. De wolven luisterden naar hem, en één voor één liepen ze terug het bos in. Ik zei geen woord, maar ook mijn handen trilden.

Eindelijk reed de koets door een grote poort, en boven mij stond een oud kasteel. Het was zwart, een ruïne, en in de ramen brandde geen licht.

De koetsier hielp me uit de koets, en weer voelde ik zijn sterke hand. Nadat hij mijn tas bij een grote deur had gezet, reed hij weg, het kasteel in. Ik was alleen.

Ik wachtte, maar er was geen bel. Was dit een droom?

Toen hoorde ik voetstappen. Een sleutel draaide, en de deur ging langzaam open.

Daar stond een lange oude man met een witte snor, helemaal in het zwart. Hij had een lamp in zijn hand. Hij kwam niet naar buiten en stond zo stil als een beeld.

‘Welkom in mijn huis!’ zei hij. ‘Kom binnen, uit vrije wil.’

Toen ik over de drempel stapte, deed hij voor het eerst een stap en pakte hij mijn hand. Zijn hand was koud als ijs. Het voelde als de hand van een dode.

‘Kom binnen,’ zei hij. ‘De nacht is koud.’

Zijn hand was net zo sterk als de hand van de koetsier. ‘Bent u graaf Dracula?’ vroeg ik. Toen hij lachte, zag ik zijn rode lippen en scherpe witte tanden.

‘Ik ben Dracula.’