Dracula, hoofdstuk 1: Weet u welke dag het is?

Wie is wie

• Jonathan Harker: een jonge Engelsman. Hij werkt voor een advocaat in Londen.
• Mina: de verloofde van Jonathan. Ze woont in Engeland.
• De oude vrouw: de vrouw van de eigenaar van het hotel in Bistritz.
• De koetsier van de postkoets: hij rijdt de postkoets van Bistritz naar de Borgopas.
• De koetsier van de zwarte koets: hij haalt Jonathan op bij de Borgopas. Hij is lang en heeft een grote zwarte hoed. Je ziet zijn gezicht niet.
• Graaf Dracula: een rijke graaf in Transsylvanië. Hij koopt een huis in Londen.

Namen

• Transsylvanië: een gebied in het oosten van Europa, in de bergen. Nu hoort het bij Roemenië.
• De Karpaten: hoge bergen in het oosten van Europa.
• Bistritz: een kleine stad in Transsylvanië.
• De Borgopas: een hoge weg over de Karpaten.
• Sint-Joris: een heilige van de kerk. In Transsylvanië is zijn dag in die tijd op 5 mei.

Dagboek van Jonathan Harker, 4 mei, Bistritz

‘Moet u gaan? O, jonge meneer, moet u echt gaan?’

De oude vrouw staat in de deur van mijn kamer. Haar handen trillen. Ze is de vrouw van de eigenaar van het hotel.

Gisteren ben ik in Bistritz aangekomen. In het hotel heb ik een brief gekregen. De brief is van graaf Dracula:

‘Welkom in de Karpaten. Ik wacht op u. Morgen gaat de postkoets naar de Borgopas. Daar wacht mijn eigen koets op u. Uw vriend, Dracula.’

Vanochtend heb ik de eigenaar gevraagd: ‘Wie is graaf Dracula?’ Maar de man en zijn vrouw hebben elkaar bang aangekeken. Ze hebben een kruis geslagen. Daarna hebben ze niets meer gezegd.

Nu staat de vrouw in mijn kamer.

‘Weet u welke dag het is?’ vraagt ze.

‘Het is 4 mei,’ zeg ik.

‘Ja, ja, dat weet ik. Maar weet u wat voor dag het is?’

Ik begrijp het niet.

‘Vannacht is de nacht voor Sint-Joris,’ zegt ze. ‘Om twaalf uur krijgt het kwaad de macht. Weet u wel waar u heen gaat? En wat daar op u wacht?’

Ze valt op haar knieën. ‘Ga niet,’ zegt ze. ‘Wacht een paar dagen. Alstublieft.’

Ik help haar op te staan. ‘Dank u,’ zeg ik. ‘Maar ik moet gaan. Het is mijn werk.’

Ik werk voor een advocaat in Londen. De graaf koopt een oud huis in Londen. Ik breng hem de papieren. Thuis wacht Mina, mijn verloofde.

De vrouw doet haar eigen kruisje af. Ze hangt het om mijn nek. ‘Draag het. Doe het voor uw moeder,’ zegt ze zacht. Dan loopt ze snel de kamer uit.

Het is bijgeloof, denk ik. Maar ik voel me niet rustig. Ik doe het kruisje niet af.

Ik schrijf dit in mijn dagboek, want de postkoets is te laat. Mina, misschien komt dit boek ooit bij jou, en ik niet. Dag, lieve Mina.

Daar komt de postkoets!

Dagboek van Jonathan Harker, 5 mei, het kasteel

Het is ochtend, maar ik kan niet slapen. Wat is er vannacht gebeurd?

Het begint bij het hotel. Voor de deur staan veel mensen. Ze praten over mij. Ik hoor steeds dezelfde woorden. Ik zoek ze op in mijn woordenboek: duivel, hel, heks, weerwolf, vampier.

Ik stap in de postkoets. De mensen steken twee vingers naar mij uit. ‘Tegen het boze oog,’ zegt een vrouw naast mij. Het boze oog brengt ongeluk, denken ze hier. Wat weten ze over de graaf?

Het wordt donker. De weg gaat steeds hoger, door een groot bos. De koetsier van de postkoets rijdt heel snel.

Bij de Borgopas stopt de postkoets. Er is niemand. De koetsier kijkt op zijn horloge. ‘We zijn een uur te vroeg,’ zegt hij zacht.

‘Er is geen koets voor u,’ zegt hij tegen mij. ‘Rijd maar mee naar het volgende dorp.’ Hij lijkt blij.

Maar dan horen we paarden. Uit het donker komt een zwarte koets met vier zwarte paarden.

De nieuwe koetsier is een lange man. Hij heeft een bruine baard en een grote zwarte hoed. Zijn gezicht zie ik niet. Ik zie alleen zijn ogen. In het lamplicht lijken ze rood.

‘Je bent vroeg vannacht, mijn vriend,’ zegt hij tegen de andere koetsier. ‘Maar ik weet alles, en mijn paarden zijn snel.’

Hij lacht. Nu zie ik ook zijn mond: rode lippen en scherpe witte tanden. Iemand in de postkoets fluistert: ‘De doden rijden snel.’

De nieuwe koetsier pakt mijn arm en helpt me in zijn koets. Zijn hand is zo sterk als staal. ‘De nacht is koud,’ zegt hij. ‘Ik zorg goed voor u. Dat wil mijn meester, de graaf.’

De koets rijdt snel. We komen steeds weer langs dezelfde plek. Waarom doet de koetsier dat?

Ik kijk op mijn horloge. Het is bijna twaalf uur. Ik denk aan de oude vrouw.

Ergens in het bos huilt een wolf. Nog een, en nog een.

Soms zie ik een blauwe vlam tussen de bomen. Dan stopt de koetsier. Hij springt van de koets en loopt naar de vlam.

Nu staat hij tussen mij en de vlam. Toch zie ik het blauwe licht nog. Ik zie het door hem heen.

Weer stopt de koets. De koetsier is weg. De maan schijnt.

En dan zie ik ze. Wolven, overal. Ze staan in een kring om de koets. Ik zie hun witte tanden en hun rode tongen.

De paarden trillen. De wolven zijn helemaal stil. Dat is erger dan het huilen.

Ik roep de koetsier. Ik sla op de deur van de koets. Maar de wolven komen dichterbij.

Opeens staat de koetsier daar, midden tussen de wolven. Hij steekt zijn arm omhoog en roept iets, hard en kort. En de wolven luisteren naar hem. Eén voor één lopen ze terug het bos in.

Ik zeg geen woord. Nu trillen mijn handen ook.

Eindelijk rijdt de koets door een grote poort. Boven mij staat een oud kasteel. Het is groot en zwart, een ruïne. In de ramen brandt geen licht.

De koetsier helpt me uit de koets. Weer voel ik zijn sterke hand. Hij zet mijn tas bij een grote oude deur. Dan rijdt hij weg, het kasteel in. Nu ben ik alleen.

Ik wacht. Er is geen bel. Is dit een droom? Ik knijp in mijn arm. Nee, ik droom niet.

Dan hoor ik voetstappen. Een sleutel draait. De deur gaat langzaam open.

Daar staat een lange oude man. Hij heeft een witte snor, en hij is helemaal in het zwart. In zijn hand heeft hij een oude zilveren lamp. Hij komt niet naar buiten. Hij staat zo stil als een beeld.

‘Welkom in mijn huis!’ zegt hij. ‘Kom binnen, uit vrije wil.’

Ik stap over de drempel. Nu beweegt hij voor het eerst. Hij pakt mijn hand.

Zijn hand is koud als ijs, en heel sterk. Het doet pijn. Het voelt als de hand van een dode.

‘Kom binnen,’ zegt hij. ‘De nacht is koud.’

Zijn hand is net zo sterk als de hand van de koetsier.

‘Bent u graaf Dracula?’ vraag ik.

Hij lacht. Ik zie zijn rode lippen en zijn scherpe witte tanden.

‘Ik ben Dracula.’