Alice in Wonderland, hoofdstuk 1: Drink mij

Wie is wie

• Alice: een meisje. Ze is beleefd en nieuwsgierig. Thuis heeft ze een kat, Dinah.
• De zus van Alice: ouder dan Alice. Ze leest een boek zonder plaatjes.
• Het Witte Konijn: een wit konijn met roze ogen, een vest en een horloge. Hij is altijd te laat.

Het konijn met het horloge

‘Wat heb je aan een boek zonder plaatjes en gesprekken?’ dacht Alice. Haar zus las, en Alice zat slaperig naast haar in het warme gras. Toen rende er een wit konijn met roze ogen langs.

‘O jee! O jee! Ik kom te laat!’ zei het konijn.

Dat het konijn kon praten, vond Alice niet zo vreemd. Maar toen pakte hij een horloge uit zijn vestzak. Hij keek op het horloge en rende snel verder.

Nu sprong Alice op. Een konijn met een vest en een horloge had ze nog nooit gezien!

Ze rende achter het konijn aan. Ze zag nog net hoe hij in een groot konijnenhol sprong. Meteen sprong Alice achter hem aan. Hoe moest ze er weer uit? Daar dacht ze niet aan.

Een lange val

Eerst liep het hol rechtdoor, en toen opeens recht naar beneden. Alice viel.

Was het hol heel diep, of viel ze heel langzaam? Terwijl ze viel, zag ze aan de muren kasten en planken.

Ze pakte een pot van een plank. Op de pot stond: SINAASAPPELMARMELADE, maar hij was leeg. Ze liet hem niet vallen, omdat er misschien iemand onder haar stond. Ze zette de pot in een kast.

Ze viel en viel en dacht aan thuis, aan haar kat Dinah. ‘Krijgt Dinah straks wel haar schoteltje melk bij de thee?’ zei ze. ‘Lieve Dinah, kom bij me! Er zijn geen muizen in de lucht, maar misschien vang je een vleermuis.’

Alice werd weer slaperig. ‘Eten katten vleermuizen?’ zei ze zacht. ‘Eten katten vleermuizen?’ En soms: ‘Eten vleermuizen katten?’ Ze wist het antwoord toch niet, dus het maakte niet uit hoe ze het vroeg.

Ze droomde al dat ze met Dinah liep, hand in hand. En toen: boem! Ze lag op een berg droge bladeren en takken.

De kleine deur

Ze sprong meteen op. Voor haar lag een lange gang, en daar rende het Witte Konijn!

‘O, mijn oren en mijn snorharen! Het wordt al zo laat!’ Hij ging de hoek om, en Alice rende achter hem aan. Maar toen ze bij de hoek kwam, was hij weg.

Ze stond in een lange zaal met overal deuren. Alice probeerde elke deur, maar alle deuren waren op slot. Hoe moest ze er weer uit? Nu dacht ze daar wel aan.

Toen zag ze een tafel van glas, met alleen een gouden sleuteltje erop. Paste het op een van de deuren? Nee, de sloten waren te groot, of het sleuteltje was te klein.

Maar toen zag ze een gordijn dat ze eerder niet had gezien. Achter het gordijn zat een heel kleine deur die maar 40 centimeter hoog was. Alice stak het sleuteltje in het slot. Het paste!

Ze deed de deur open, ging op haar knieën zitten en keek door de deur. Daar lag een tuin met fonteinen en bloemen in alle kleuren. Zo'n mooie tuin had ze nog nooit gezien.

Ze wilde weg uit die zaal, naar die tuin. Maar haar hoofd paste niet eens door de deur. Ze deed de deur weer op slot en legde het sleuteltje terug op de tafel.

Drink mij

Nu stond er ook een flesje op de tafel. ‘Dat stond er net nog niet!’ zei Alice. Om de hals van het flesje zat een papiertje. Op het papiertje stond: DRINK MIJ.

Maar Alice was een verstandig meisje en dronk niet meteen. Eerst keek ze of er GIF op het flesje stond. Ze kende veel verhalen over domme kinderen die uit een fles met gif dronken. Daarna voelden die kinderen zich meestal niet zo lekker.

Op dit flesje stond geen GIF, dus Alice proefde een beetje. Het smaakte naar kersentaart, ananas en toast, alles tegelijk! Omdat het lekker was, dronk ze het flesje leeg.

‘Wat een raar gevoel!’ zei Alice, terwijl ze kleiner en kleiner werd. Nu was ze nog maar 25 centimeter, precies goed voor de kleine deur!

Eerst wachtte ze even. ‘Misschien word ik steeds kleiner,’ dacht ze. ‘En dan ga ik helemaal uit, net als een kaars.’ Ze werd een beetje bang, maar ze bleef 25 centimeter.

Ze rende naar de kleine deur, maar die was op slot. Het sleuteltje lag nog op de tafel!

Door het glas zag ze het sleuteltje liggen, maar de tafel was veel te hoog. Ze probeerde langs een poot naar boven te klimmen. Maar omdat de poot van glas was, gleed ze steeds naar beneden.

Ze ging op de grond zitten en huilde. ‘Kom op, Alice,’ zei ze streng tegen zichzelf. ‘Huilen helpt niet, dus stop daar nu meteen mee!’ Alice gaf zichzelf vaak goed advies, maar ze luisterde bijna nooit naar zichzelf.

Eet mij

Opeens zag ze onder de tafel een glazen doosje met een taartje erin. Op het taartje stond met krenten geschreven: EET MIJ.

‘Goed, dan eet ik het op. Als ik groter word, kan ik het sleuteltje pakken. Als ik kleiner word, kan ik onder de deur door. Zo kom ik in elk geval in de tuin!’

Ze nam een hap en legde haar hand op haar hoofd. Werd ze groter of kleiner? Er gebeurde niets.

Maar Alice was nu gewend aan vreemde dingen, en gewone dingen vond ze saai. Dus ze at het hele taartje op.

‘Steeds vreemder!’ riep ze, want nu werd ze groter, en groter, en groter. Toen ze naar beneden keek, waren haar voeten heel ver weg. ‘Dag, voeten!’ riep ze.

Toen raakte haar hoofd het plafond: ze was nu bijna drie meter lang. Snel pakte ze het sleuteltje en deed de kleine deur open. Ze ging liggen en keek met één oog door de deur naar de tuin.

‘Nu kom ik er nooit meer in,’ zei Alice. Ze deed de deur weer op slot en legde het sleuteltje terug op de tafel.

Toen ging ze zitten en huilde weer. Ze wist wel dat huilen niet hielp, maar ze huilde toch, steeds harder.