Geen Engels, alstublieft

Wie is wie

• Maria: komt uit Madrid, in Spanje, en woont sinds een jaar in Nederland. Maandag heeft ze haar spreekexamen.
• Kees: de bakker op de hoek.
• De zoon van Maria: zeven jaar. Hij is ziek en hoest veel.
• De vrouw in de bloemenwinkel en de vrouw bij de drogist: ze horen het accent van Maria en praten meteen Engels.

Tekst

‘Sure! Which ones?’

De vrouw in de bloemenwinkel lacht vriendelijk en wijst naar de tulpen. Maria heeft alleen ‘Goedemorgen, ik wil graag...’ gezegd. Na vier woorden praat de vrouw al Engels.

Maria wijst naar de gele tulpen en betaalt. ‘Dank u wel,’ zegt ze heel duidelijk in het Nederlands.

‘You’re welcome!’

Buiten blijft Maria even staan. Maandag heeft ze haar spreekexamen, dus vandaag wil ze één gesprek helemaal in het Nederlands. Haar Engels is slechter dan haar Nederlands, want op school in Spanje had ze Frans.

De volgende winkel is de drogist. Haar zoon van zeven hoest al drie nachten, en vannacht heeft niemand goed geslapen. Op straat oefent Maria de zin die ze nodig heeft: ‘Ik zoek iets voor mijn zoon, want hij hoest veel.’

Bij de kassa zegt ze de zin langzaam en goed. De vrouw knikt. ‘Oh, a cough! How old is he?’

‘Hij is zeven,’ zegt Maria, nog steeds in het Nederlands. ‘En geen Engels, alstublieft. Ik leer Nederlands.’

‘Oh, sorry! Natuurlijk!’ zegt de vrouw. Maar na één zin is het weer Engels.

Maria blijft Nederlands praten, en de vrouw blijft Engels praten, steeds sneller. Dan houdt de vrouw twee flesjes omhoog en stelt een lange vraag die Maria niet begrijpt. Maria weet niet welk flesje goed is voor een kind van zeven. Achter haar wachten nu drie mensen, en haar gezicht wordt warm.

‘Laat maar,’ zegt ze, en ze loopt met lege handen de winkel uit.

Buiten zegt ze een lelijk woord in het Spaans, niet tegen de vrouw maar tegen zichzelf. Over twee dagen is haar examen, en ze kan nog niet eens iets tegen hoest kopen.

Op de hoek is een bakker. Ze heeft nog brood nodig, maar eigenlijk wil ze naar huis. Voor de deur bedenkt ze een plan: ‘Als ik geen Engels spreek, moeten ze wel Nederlands praten.’

Binnen staat de bakker, een grote man met meel op zijn armen. Hij neuriet terwijl hij werkt. Naast de kassa hangen een kalender, een foto van een voetbalteam en een klein blauw-wit tegeltje met sinaasappelbomen.

‘Goedemorgen!’ zegt hij. ‘Wat mag het zijn?’

Maria haalt diep adem. ‘No English,’ zegt ze. ‘Ik spreek alleen Spaans... en een beetje Nederlands.’

De bakker stopt met neuriën, en dan lacht hij breed. ‘¡Qué bien! ¿De dónde eres?’

Maria kijkt hem aan met open mond. Hij spreekt perfect Spaans, zonder accent.

‘Madrid,’ zegt ze zacht.

De bakker wijst naar het tegeltje dat naast de kassa hangt. In het Spaans vertelt hij dat hij tien jaar in Valencia heeft gewoond. Het tegeltje komt daar ook vandaan. Eindelijk praat iemand geen Engels tegen Maria. Hij praat Spaans.

Even wil Maria gewoon Spaans praten, want dat is zo makkelijk. Dan voelt ze dat ze rood wordt. ‘Sorry,’ zegt ze langzaam, in het Nederlands. ‘Het was een trucje. Als mensen mijn accent horen, praten ze meteen Engels. Maar maandag heb ik mijn examen, en ik wil Nederlands praten.’

De bakker lacht zo hard dat er meel van zijn armen valt. ‘Ik ben Kees,’ zegt hij, nu in het Nederlands en heel langzaam. ‘Ik heb een idee. Als je hier brood koopt, praat ik langzaam Nederlands met jou, en geen woord Spaans. En jij vertelt mij over Spanje, want dat mis ik.’

‘Afgesproken,’ zegt Maria.

Ze praten nog tien minuten over Spanje en over haar zoon. Alles gaat in het Nederlands, en als Maria een woord zoekt, wacht Kees rustig. ‘Bij de drogist wist ik het woord niet,’ zegt ze. ‘Ik wilde iets tegen de hoest van mijn zoon.’

‘Hoestdrank,’ zegt Kees. ‘Zeg maar: “Ik wil graag hoestdrank voor een kind van zeven.”’

Maria oefent de zin drie keer, net als op straat. Dan koopt ze haar brood. Nu kan ze terug naar de drogist.

Bij de deur kijkt ze nog één keer om. Kees zwaait met een stokbrood. ‘¡Hasta zaterdag!’ roept hij.

‘Tot zaterdag!’ roept Maria terug.