Een gedicht voor de baas

Wie is wie

• Sasha: komt uit Oekraïne. Hij werkt pas drie weken op een kantoor in Utrecht.
• Ingrid: de baas van het team. Ze lacht nooit.
• Bas: een collega van Sasha. Hij werkt al twaalf jaar op het kantoor, en hij lacht graag.

Tekst

Sasha vouwt het lootje open en leest de naam: Ingrid. Ingrid is de baas van het team, en ze lacht nooit. Naast hem kijkt zijn collega Bas mee, en hij begint hardop te lachen. ‘Niet laten zien!’ zegt Bas. ‘Dat is geheim.’

Het is een maandag in november, op een kantoor in Utrecht. Sasha werkt hier pas drie weken. Iedereen in het team heeft net een lootje getrokken voor het sinterklaasfeest. Op elk lootje staat de naam van een collega.

‘Voor die collega koop je een cadeautje van maximaal tien euro,’ zegt Bas. ‘Dat stop je in een surprise: een pakje dat je zelf maakt, in een grappige vorm.’

‘En je schrijft een gedicht dat rijmt,’ zegt hij. ‘Onder het gedicht zet je geen naam, alleen Sint. Op het feest krijg je ook een gedicht, en dat lees je hardop voor.’

Ingrid begint elke vergadering met dezelfde woorden: ‘Kort en krachtig, mensen!’ Op haar bureau staat een grote pot met drop, het zwarte snoep dat ze zo lekker vindt. Niemand mag iets uit die pot pakken.

‘Kan ik ruilen?’ vraagt Sasha.

‘Ruilen mag niet,’ zegt Bas, en hij lacht nog harder.

In zijn eerste week heeft Sasha een mail met drie vragen naar Ingrid gestuurd. Hij werkte er een uur aan. De mail begon met ‘Beste Ingrid, ik hoop dat het goed met u gaat’. Aan het eind stond: ‘Met vriendelijke groet en alvast hartelijk dank.’

Na twee minuten kwam haar antwoord: ‘Kort en krachtig, Sasha.’ Hij las die vier woorden tien keer. Hij weet nog steeds niet of ze boos was.

Die maandagavond schrijft Sasha zijn eerste gedicht. Het heeft twaalf regels en is heel beleefd. Er staat ‘u’ in, en ‘met veel respect’, en ‘u bent een goede baas’.

De volgende ochtend leest Bas het gedicht. ‘Dit is geen gedicht,’ zegt hij. ‘Dit is een sollicitatiebrief.’

‘Maar ze is mijn baas,’ zegt Sasha.

‘Een sinterklaasgedicht moet iemand een beetje plagen,’ zegt Bas. ‘Ook de baas. Schrijf over dingen die iedereen van haar weet.’

Als Sasha naar de pot met drop kijkt, denkt hij aan haar mail van vier woorden. Zijn nieuwe gedicht is kort en grappig, maar is het niet te brutaal? Hij werkt hier pas drie weken en zit nog in zijn proeftijd. Twee keer gooit hij het in de prullenbak, en twee keer haalt hij het er weer uit.

In het weekend maakt hij de surprise: een pot van karton, net als die van Ingrid. Daarin stopt hij een zak drop van bijna tien euro.

Op vrijdag 4 december is het feest. Om vier uur zit het hele team in de kantine, met koffie en pepernoten: kleine koekjes van Sinterklaas. Ingrid opent als eerste haar surprise. Ze kijkt lang naar de pot, voordat ze het gedicht hardop voorleest:

Ingrid heeft een pot met drop,

als je er één pakt, krijg je op je kop.

Sint vindt dat niet zo prachtig,

dus zegt hij het kort en krachtig:

deel je drop, dan is Sint blij,

en de eerste is voor mij!

Het is stil in de kantine. Sasha kijkt naar zijn schoenen. Dan begint Ingrid te lachen, en de anderen lachen mee. Ingrid lacht het hardst, tot ze tranen in haar ogen heeft.

Nu is Sasha aan de beurt. Hij krijgt een envelop van karton, zo groot als een tafel. Er zit een gedicht in, en hij leest het hardop voor:

Sasha schrijft mails zo lang als een boek,

naar de vragen is Sint nog steeds op zoek.

Aan het eind staat: ‘alvast hartelijk dank’,

maar dan slaapt Sint al op de bank.

Sint heeft een tip voor elk bericht:

maak het kort, zoals dit gedicht.

Iedereen lacht, en Sasha wordt rood. Wie kent zijn ‘alvast hartelijk dank’? Dat stond in één mail, en die ging naar één persoon. Hij kijkt naar Ingrid, die heel onschuldig naar haar koffie kijkt.

‘Ik had eerst jouw naam,’ fluistert Bas. ‘Ruilen mag niet, behalve met de baas.’

Ingrid haalt de echte pot met drop van haar bureau. Ze doet het deksel eraf en loopt eerst naar Sasha. ‘De eerste is voor de Sint,’ zegt ze.

‘Kort en krachtig,’ zegt Sasha, en hij neemt er twee.