Sint-Maarten

Wie is wie

• Nour: woont sinds de zomer met haar zoon in Hoorn. Ze leert Nederlands.
• Adam: de zoon van Nour, acht jaar. Hij zit sinds september in een nieuwe klas.
• Lotte: de dochter van de buurvrouw. Ze is net zo oud als Adam.

Tekst

De bel gaat. Voor de deur staan twee kinderen met lampionnen, een jongen en een meisje. Ze zingen. Nour verstaat één woord: Sint-Maarten. Dan houden ze hun hand op.

Het is woensdag 11 november, zes uur ’s avonds. Nour woont sinds de zomer in Hoorn, en dit feest kent ze niet. Ze loopt snel naar de keuken. Daar pakt ze het enige dat ze heeft: een appel. Het meisje kijkt naar de appel en vraagt: ‘Heeft u geen snoep? Of mandarijnen?’

‘Nee, sorry,’ zegt Nour, maar het meisje doet de appel toch in haar tas. De kinderen lopen naar het volgende huis, en daar zingen ze weer.

Tien minuten later gaat de bel weer. Drie kinderen met lampionnen zingen hetzelfde liedje en houden hun hand op. Nour heeft geen snoep. ‘Sorry,’ zegt ze. Een kwartier later staan er vijf kinderen voor de deur, en weer zegt ze: ‘Sorry.’ De kinderen kijken naar elkaar en lopen weg.

Nour blijft bij de open deur staan. Het huis aan de overkant is donker, en daar bellen de kinderen niet aan. Ze lopen er gewoon langs, naar het volgende huis met licht. Nour begrijpt het: een donker huis betekent dat er geen snoep is. Ze doet het licht in de gang uit en gaat in de keuken zitten. De bel blijft stil.

Adam, haar zoon, is op zwemles. Hij zit sinds september in een nieuwe klas. Vorige week was hij twee dagen ziek. Maandag zei hij: ‘Toen ik ziek was, heeft de klas iets gemaakt met potjes en kaarsjes.’ Nour dacht dat het knutselen was.

Vanmiddag zag ze Lotte, de dochter van de buurvrouw, met een lamp aan een stok. Lotte liep ermee naar binnen, en Nour dacht dat het een lamp was.

Om half zeven komt Adam thuis van zwemles. Zijn haar is nog nat. Hij staat in de donkere gang. ‘Mam? Waarom is het licht uit?’

‘Er waren kinderen aan de deur,’ zegt Nour. ‘Met lampionnen en een liedje. Ik had niets.’ Adam zegt eerst niets.

Dan zegt hij zacht: ‘Iedereen uit mijn klas is buiten, allemaal met een lampion. Ik heb ze gezien toen ik over de brug fietste.’ Hij gaat op de trap zitten, met zijn jas nog aan. ‘De juf heeft het liedje de hele week gezongen. Ik dacht dat het een liedje voor school was.’

Nu begrijpt Nour het. De lamp van Lotte was een lampion, en de potjes met kaarsjes ook. Iedereen hier kent de regels, denkt ze, alleen ik niet. Adam kijkt naar zijn schoenen en zegt niets meer.

‘Wacht,’ zegt Nour. Ze pakt een lege jampot uit de kast en maakt hem schoon. In de la ligt een kaarsje, en in de schuur vindt ze een stuk ijzerdraad. Nour draait het ijzerdraad om de pot, en Adam zet het kaarsje erin. Het is geen mooie lampion, maar hij geeft licht.

‘Ken je het liedje?’ vraagt Nour. Adam kent het uit zijn hoofd en zingt het in de keuken. ‘Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten, de meisjes hebben rokjes aan, daar komt Sinte Maarten aan.’

Nour kijkt op de klok: kwart over zeven. De supermarkt sluit om acht uur. Ze rent. Tien minuten later is ze terug met een zak snoep en een netje mandarijnen.

Om half acht gaan ze samen naar buiten. Nour doet eerst het licht in de gang weer aan. Adam heeft zijn lampion in zijn hand.

Bij het huis van Lotte belt Adam aan. Hij zingt helemaal alleen, en hij zingt hard. Hij kijkt niet naar zijn schoenen, maar naar de deur. De buurvrouw lacht en geeft Adam een handvol snoep. Nour krijgt ook een handvol.

Thuis laat Nour het licht in de gang aan, en er komen nog drie groepen kinderen. Nour geeft snoep en mandarijnen. Adam zet zijn jampot op de tafel bij het raam. ‘Volgend jaar maken we twee lampionnen,’ zegt hij. ‘Eén voor jou.’