Fietsles

Wie is wie

• Tesfay: woont in Den Bosch. Hij loopt elke dag naar zijn werk, 40 minuten.
• Selam: de dochter van Tesfay. Ze is negen en ze fietst elke dag naar school.

Tekst

De fiets staat al een maand in de gang. Tesfay heeft hem tweedehands gekocht, voor 60 euro. Hij kijkt naar de fiets. De fiets kijkt terug.

Tesfay woont met zijn dochter Selam in Den Bosch. Selam is negen.

Hier fietst iedereen: kinderen, oma's, mannen in pak. Selam fietst ook. Ze heeft het op het schoolplein geleerd.

Maar Tesfay kan niet fietsen. Als kind had hij geen fiets. Hij heeft het nooit geleerd.

Hij loopt elke dag naar zijn werk. Ook in de regen. Veertig minuten heen, veertig minuten terug.

Soms fietst Selam langs hem, op weg naar school. ‘Doei, papa!’ roept ze.

Op zijn werk vraagt een collega: ‘Waar is je fiets?’

‘Lopen is gezond,’ zegt Tesfay. Niemand mag weten dat hij niet kan fietsen.

Zondag staat Tesfay om zes uur op. Selam slaapt nog. Hij neemt de fiets mee naar het park. Het park is leeg en niemand ziet hem.

Hij gaat op het zadel zitten. Hij duwt met één voet tegen de grond. De fiets rijdt.

Eén meter, twee meter, drie meter. Dan valt hij.

Hij probeert het nog een keer, en nog een keer. Om acht uur is hij thuis.

Hij heeft een gat in zijn broek. Zijn knie is blauw. Hij zegt niets.

Bij het ontbijt ziet Selam het gat. Ze ziet de blauwe knie. Dan kijkt ze naar de fiets. Aan de wielen zit gras.

‘Papa,’ zegt ze. ‘Heeft u gefietst?’

Tesfay kijkt naar zijn brood, niet naar Selam. Hij zegt niets. Dan knikt hij.

Selam lacht niet. ‘Ik help u,’ zegt ze. ‘Ik weet hoe het moet.’

Die middag gaan ze naar het lege schoolplein. Tesfay zit op de fiets. Selam staat achter hem en houdt het zadel vast.

‘Mijn juf zegt: “Kijk vooruit, niet naar je voeten,”’ zegt Selam. ‘En trappen, trappen, trappen.’

Tesfay kijkt vooruit en trapt. De fiets rijdt langzaam. ‘Hou je me vast?’ vraagt hij.

‘Ja!’ roept Selam.

Eén rondje, twee rondjes. Tesfay voelt de wind. Hij fietst! Drie rondjes.

Dan hoort hij Selam, ver achter hem. ‘Papa! Ik hou u niet meer vast!’

Tesfay kijkt om. Hij valt.

Hij ligt op de grond en lacht. Selam lacht ook. ‘Nog een keer,’ zegt ze.

Een maand later is de gang leeg. Tesfay fietst naar zijn werk. Vijftien minuten heen, vijftien minuten terug.

Bij de school fietst hij langs Selam. ‘Doei, Selam!’ roept hij. Hij kijkt niet om. Hij kijkt vooruit.