Trakteren

Wie is wie

• Elif: komt uit Izmir, in Turkije. Ze werkt sinds een week bij een bedrijf in Arnhem, haar eerste baan in Nederland.
• Thijs: haar collega. Hij zit tegenover haar en schrijft zijn briefjes met de hand.
• Linda: de manager van de afdeling.

Tekst

Op haar eerste dag lag er een briefje op het bureau van Elif. Er stonden twee codes op, van de koffieautomaat en van de printer, en daaronder één zin: ‘Vragen? Ik zit tegenover je.’ Het briefje was van Thijs. Hij had het geschreven in ronde, duidelijke letters, als in een schoolschrift. Elif legde het in de la van haar bureau.

Ze kwam uit Izmir, in Turkije, en dit was haar eerste baan in Nederland, bij een bedrijf in Arnhem. In de pauze praatten de collega's snel en lachten ze om dingen die Elif niet begreep. Meestal at ze in haar eentje achter haar bureau. Op de wc van het kantoor hing een kalender met namen en datums, de verjaardagen van alle collega's. Elif vond dat grappig, een verjaardagskalender op de wc, maar ze las nooit wat erop stond.

Op donderdag kwam Thijs met een kop koffie naar haar bureau. ‘Dinsdag ben je jarig, toch? Wat ga je trakteren?’ Elif kende het woord trakteren niet, maar ze verstond ‘dinsdag’ en ‘jarig’, en ze hoorde de vriendelijke toon. Hij wilde iets voor haar doen, dacht ze, en daarom zei ze: ‘Ja, lekker!’ Thijs lachte en ging weer zitten.

Dinsdagochtend om negen uur kwam Elif binnen, en het begon meteen. ‘Gefeliciteerd, Elif!’ Iedereen gaf haar een hand, de een na de ander, ook Linda, de manager van de afdeling. Daarna zeiden de collega's lachend tegen elkaar: ‘Gefeliciteerd met je collega!’ Elif begreep niet waarom ze elkaar feliciteerden, en toen ging iedereen gewoon weer aan het werk.

Elif wachtte. In Izmir kochten haar collega's op haar verjaardag altijd een taart, en om tien uur zong iedereen voor haar. Hier stond om tien uur niets op haar bureau, en om half elf ook niet. Niemand zong, niemand kwam langs, en tegenover haar typte Thijs rustig verder.

Om elf uur wist Elif het zeker: Nederlanders waren koud. Ze opende haar mail en schreef aan Linda: ‘Ik wil stoppen. Dit bedrijf past niet bij mij.’ Ze hoefde alleen nog op ‘verzenden’ te klikken.

Toen stak Linda haar hoofd om de deur. ‘Elif, hoe laat komt de taart? Ik heb om drie uur een vergadering, maar die kan ik verzetten.’

‘Welke taart?’ vroeg Elif.

Thijs keek op van zijn scherm. ‘Jouw taart,’ zei hij. ‘Je bent toch jarig? Dan trakteer je.’

Hij zag haar gezicht en praatte langzamer. ‘In Nederland neemt de jarige zelf iets lekkers mee voor de collega's. Dat vroeg ik je donderdag: wat ga je trakteren?’ Elif dacht aan haar eigen antwoord van donderdag en werd rood tot in haar nek.

In de lunchpauze rende Elif naar de bakker op de hoek en kwam terug met twee appeltaarten, de grootste die er waren. Om drie uur stond de hele afdeling rond haar bureau, met koffie en kleine bordjes, want Linda had haar vergadering verzet. Weer hoorde Elif ‘Gefeliciteerd met je collega!’, en nu begreep ze het: de collega's feliciteerden elkaar met haar.

Na de taart ging ze naar de wc om haar handen te wassen. Daar hing de kalender, en voor het eerst las ze wat erop stond. Bij oktober stond haar eigen naam, op de dag van haar verjaardag, in ronde, duidelijke letters. Het waren dezelfde letters als op het briefje in haar la. Thijs had haar naam al op haar eerste dag op de kalender geschreven. Toen kende ze de code van de koffieautomaat nog niet eens.

Elif zocht ook de naam van Thijs. Alle namen op de kalender stonden in dezelfde ronde, duidelijke letters, maar zijn eigen naam stond er niet bij. Toen ze terug was op haar plek, stond de mail aan Linda nog open op haar scherm. Ze las de twee zinnen nog één keer en verwijderde hem. ‘Thijs,’ vroeg ze, ‘wanneer ben jij eigenlijk jarig?’

‘12 maart, hoezo?’

‘Zomaar.’

Sinds die dag staat ook de verjaardag van Thijs op de kalender. In haar handschrift. Hij trakteert in maart.