Saldo te laag

Wie is wie

• Marek: woont in Delft en werkt als schoonmaker. Sinds maandag maakt hij een kantoor in Den Haag schoon.
• Ewa: de baas van Marek. Ze werkt al jaren in Nederland.
• Ria: werkt bij NS, bij de poortjes van station Delft.

Tekst

Dinsdagochtend ging het poortje niet open. ‘Saldo te laag,’ zei het scherm. Marek keek naar zijn OV-chipkaart. Gisteren had hij er 50 euro op gezet.

Achter hem zuchtte iemand, dus Marek stapte uit de rij en liep naar de automaat. Om acht uur begon zijn werk in Den Haag. Sinds maandag maakte hij daar een kantoor schoon, voor een nieuwe klant van zijn baas. Hij dacht dat 50 euro genoeg was voor de hele week. Hij zette er twintig euro op, en het poortje ging open.

In de trein dacht hij aan maandag, toen alles nog goed was gegaan. Maandagochtend kwam hij aan op station Laan van NOI in Den Haag. Hij liep door de tunnel naar buiten, langs een paar gele palen. Die waren voor de tram, dacht hij.

Achter hem riep een vrouw: ‘Meneer, vergeet niet uit te checken!’ Marek voelde in zijn zak of zijn kaart er nog zat, riep ‘Dank u!’ en zwaaide.

Toen hij die dinsdag op het kantoor kwam, was hij twintig minuten te laat. Zijn baas Ewa stond al bij de deur en zei: ‘Het is dag twee, Marek. Een nieuwe klant kijkt naar alles, ook naar de klok.’ Marek zei niets en werkte die dag sneller dan ooit.

’s Avonds wilde hij in Delft het station uit, maar het poortje bleef dicht. ‘Saldo te laag.’ Hij stond met zijn tas aan de verkeerde kant van het poortje. De mensen liepen om hem heen. Bij een automaat zette hij weer twintig euro op zijn kaart. Dat geld was voor zijn boodschappen.

Woensdagochtend stond hij om half acht voor het poortje. ‘Saldo te laag.’ Dat wist hij al. Drie dagen, 90 euro, en weer te laat. Marek zei een woord in het Pools, niet zacht, en toen ging zijn telefoon.

Het was Ewa. ‘De klant heeft gisteravond gebeld,’ zei ze. ‘Twintig minuten te laat op dag twee, zeiden ze. Ze willen iemand anders, iemand die op tijd komt. Waar ben je nu?’

‘Bij het poortje in Delft,’ zei Marek.

Het was even stil. ‘Dus je komt weer te laat.’

‘Het poortje, Ewa. Het is het poortje.’

‘Het poortje komt niet te laat, Marek,’ zei Ewa. ‘Jij.’

Ewa hing op. Marek bleef staan, met de telefoon in zijn hand, en keek naar het poortje.

De vrouw van maandag: ‘Vergeet niet uit te checken!’ De gele palen in Den Haag. Elke avond liep hij er gewoon langs. Zijn kaart, die hij na de reis nooit meer pakte. ‘Uitchecken,’ zei Marek zacht.

Hij liep naar de vrouw van NS die bij de poortjes stond. ‘Ik heb nooit uitgecheckt, hè?’ vroeg hij. De vrouw heette Ria. Ze hield zijn kaart tegen haar apparaat en las wat erop stond. ‘Vier keer ingecheckt sinds maandag. Nul keer uitgecheckt.’

‘Maar ’s avonds ben ik hier toch door het poortje gegaan?’ vroeg Marek.

‘Uw check-in van die ochtend was toen al meer dan zes uur oud,’ zei Ria. ‘Die telt dan niet meer, dus dit poortje heeft u weer ingecheckt, voor twintig euro.’

Ze gaf hem zijn kaart terug. ‘U kunt het geld terugvragen op uitcheckgemist.nl. Drie keer per jaar.’

‘Ik heb er vier,’ zei Marek.

Daar bij het poortje belde hij Ewa terug. ‘Het was het poortje niet,’ zei hij. ‘Het was ik. Ik heb nooit uitgecheckt.’

Het was lang stil. ‘Mijn eerste maand hier,’ zei Ewa toen. ‘Ik ook. 60 euro, en niemand zei iets.’

De klant wilde iemand anders, en dat bleef zo. Marek kreeg een ander kantoor in Den Haag, van een oude klant van Ewa. Die avond vulden Marek en Ewa samen het formulier in, voor drie reizen. De vierde reis betaalde Marek zelf.

Vrijdagavond hield hij zijn kaart tegen de gele paal. ‘Tot maandag,’ zei hij tegen de paal.